unnamed

2015 “ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ” ΠεριΤεχνών Καρτέρης

unnamed

Είτε πρόκειται για λάδια είτε για ακρυλικά και τέμπερες, οι επιφάνειες στα έργα της Κατερίνας Ασλανίδου διατάσσονται με μία ισορροπία βάθους και θέματος. Όλα στη σύνθεση είναι οργανωμένα ρυθμικά και γεωμετρικά, στο ίδιο επίπεδο, και δίνουν την αίσθηση μιας απαράβατης ισορροπίας. Τα γεωμετρικά σχήματα γίνονται το κατεξοχήν εκφραστικό μέσο για την απόδοση των εσωτερικών χώρων, όσο η ανθρώπινη μορφή ή η φύση προσπαθούν να έρθουν σε αρμονία με το μέσο αυτό, με αποτέλεσμα να μετατρέπονται σε σύμβολα.

Η οργάνωση του χώρου και των μορφών δίνουν μια εικόνα τάξης και εσωτερικού ρυθμού όπου γεωμετρία και γήινα χρώματα συνυπάρχουν. Το αποτέλεσμα μαρτυρά λογική αλλά και ευαισθησία, εγκεφαλική διεργασία αλλά και συναίσθημα.

Οι μορφές γίνονται όλο και περισσότερο αφαιρετικές-συμβολικές, ενώ, κάποιες φορές, γίνονται ένα με τον περιβάλλοντα χώρο. Ένα λουλούδι, περισσότερο σχηματισμένο, εισβάλλει στην γεωμετρία, όπως η κάθε μορφή ζωής που έρχεται σε αντίθεση με την αυστηρότητα μιας αρχιτεκτονικής δομής. Μία έγκυος γυναίκα, φορέας μιας καινούριας ζωής, σπάει τη σιωπή των κτιρίων. Όλα μαζί αποδίδονται τελικά μέσα σε ένα κλίμα ταυτόχρονα ρεαλιστικό αλλά και ονειρικό και τα έργα διακρίνονται για την ευαίσθητη τονική τους κλίμακα και την αυστηρή δομή τους.

Κάπου εδώ υπάρχει και ένα παράδοξο: ο θεατής δεν ξέρει αν οι φιγούρες βρίσκονται σε εσωτερικό ή σε εξωτερικό χώρο και κατά συνέπεια που υπάρχει η πραγματική ζωή. Ένα παράθυρο, ένας τοίχος, ένας ουρανός, ένα φυτό, πολλά και διαφορετικά επίπεδα όλα σε ένα πλάνο, μοιάζουν με έναν γρίφο που πρέπει να λύσουμε, με έναν λαβύρινθο από όπου πρέπει να βγούμε. Τελικά ο εσωτερικός χώρος μοιάζει να περιγράφει τι γίνεται στην ίδια μας την ψυχή και ο εξωτερικός τί θα θέλαμε να γίνεται.

Με επιδράσεις από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή τέχνη και με αναφορές σε έργα ενός δικού μας Μόραλη, η Κατερίνα Ασλανίδου διαμορφώνει την πολύ προσωπική της γλώσσα και γραφή, με αγάπη στον άνθρωπο και τη φύση που τον περιβάλλει.

Η ίδια λέει: “Ξεκίνησα, (ζωγραφίζοντας) μέσα στο παιδικό μου δωμάτιο, να ξεδιπλώνω τo χώρο με απόλυτο τρόπο: τις ανοιχτές και τις κλειστές πόρτες, το φως και τις σκληρές σκιές επάνω στους λευκούς τοίχους και ανάμεσά τους, μια ζωντανή μορφή, να στέκεται στον οικείο χώρο ξανά, άλλοτε σαν άγαλμα, άλλοτε σα σκιά, άλλοτε καμπυλωμένη, να κουβαλάει ζωή. Θέλησα να μεταφράσω το χώρο σε γήινη γεωμετρία, σε αβαθή επίπεδα με θερμά χρώματα, λευκό και γκρίζα που μέσα στο σύνολο μοιάζουν μπλε και ψυχρά μωβ. Φεύγοντας από το παιδικό δωμάτιο, μακριά από την πόλη, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, αποτυπώνω τη γραμμή του ορίζοντα, τη σκιά του λουλουδιού επάνω στον τοίχο μεσημέρι, τον σκοτεινό όγκο του βουνού, το μπλε της ώρας που χάνεται το τελευταίο φως. Ανοίγματα φωτεινά στον κόσμο έξω, από παράθυρα εσωτερικά, με αφετηρία το παιδικό μου δωμάτιο”.

Ήρα Παπαποστόλου, Κριτικός & Ιστορικός Τέχνης