19/11/2015

ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ ΚΑΡΤΕΡΗΣ | ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Είτε πρόκειται για λάδια είτε για ακρυλικά και τέμπερες, οι επιφάνειες στα έργα της Κατερίνας Ασλανίδου διατάσσονται με μία ισορροπία βάθους και θέματος. Όλα στη σύνθεση είναι οργανωμένα ρυθμικά και γεωμετρικά, στο ίδιο επίπεδο, και δίνουν την αίσθηση μιας απαράβατης ισορροπίας. Τα γεωμετρικά σχήματα γίνονται το κατεξοχήν εκφραστικό μέσο για την απόδοση των εσωτερικών χώρων, όσο η ανθρώπινη μορφή ή η φύση προσπαθούν να έρθουν σε αρμονία με το μέσο αυτό, με αποτέλεσμα να μετατρέπονται σε σύμβολα.

Η οργάνωση του χώρου και των μορφών δίνουν μια εικόνα τάξης και εσωτερικού ρυθμού όπου γεωμετρία και γήινα χρώματα συνυπάρχουν. Το αποτέλεσμα μαρτυρά λογική αλλά και ευαισθησία, εγκεφαλική διεργασία αλλά και συναίσθημα.

Οι μορφές γίνονται όλο και περισσότερο αφαιρετικές- συμβολικές, ενώ, κάποιες φορές, γίνονται ένα με τον περιβάλλοντα χώρο. Ένα λουλούδι, περισσότερο σχηματισμένο, εισβάλλει στην γεωμετρία, όπως η κάθε μορφή ζωής που έρχεται σε αντίθεση με την αυστηρότητα μιας αρχιτεκτονικής δομής. Μία έγκυος γυναίκα, φορέας μιας καινούριας ζωής, σπάει τη σιωπή των κτιρίων. Όλα μαζί αποδίδονται τελικά μέσα σε ένα κλίμα ταυτόχρονα ρεαλιστικό αλλά και ονειρικό και τα έργα διακρίνονται για την ευαίσθητη τονική τους κλίμακα και την αυστηρή δομή τους. Κάπου εδώ υπάρχει και ένα παράδοξο: ο θεατής δεν ξέρει αν οι φιγούρες βρίσκονται σε εσωτερικό ή σε εξωτερικό χώρο και κατά συνέπεια που υπάρχει η πραγματική ζωή. Ένα παράθυρο, ένας τοίχος, ένας ουρανός, ένα φυτό, πολλά και διαφορετικά επίπεδα όλα σε ένα πλάνο, μοιάζουν με έναν γρίφο που πρέπει να λύσουμε, με έναν λαβύρινθο από όπου πρέπει να βγούμε. Τελικά ο εσωτερικός χώρος μοιάζει να περιγράφει τι γίνεται στην ίδια μας την ψυχή και ο εξωτερικός τί θα θέλαμε να γίνεται.

Με επιδράσεις από τη σύγχρονη ευρωπαϊκή τέχνη και με αναφορές σε έργα ενός δικού μας Μόραλη, η Κατερίνα Ασλανίδου διαμορφώνει την πολύ προσωπική της γλώσσα και γραφή, με αγάπη στον άνθρωπο και τη φύση που τον περιβάλλει. Η ίδια λέει: “Ξεκίνησα, (ζωγραφίζοντας) μέσα στο παιδικό μου δωμάτιο, να ξεδιπλώνω τo χώρο με απόλυτο τρόπο: τις ανοιχτές και τις κλειστές πόρτες, το φως και τις σκληρές σκιές επάνω στους λευκούς τοίχους και ανάμεσά τους, μια ζωντανή μορφή, να στέκεται στον οικείο χώρο ξανά, άλλοτε σαν άγαλμα, άλλοτε σα σκιά, άλλοτε καμπυλωμένη, να κουβαλάει ζωή. Θέλησα να μεταφράσω το χώρο σε γήινη γεωμετρία, σε αβαθή επίπεδα με θερμά χρώματα, λευκό και γκρίζα που μέσα στο σύνολο μοιάζουν μπλε και ψυχρά μωβ.

Φεύγοντας από το παιδικό δωμάτιο, μακριά από την πόλη, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, αποτυπώνω τη γραμμή του ορίζοντα, τη σκιά του λουλουδιού επάνω στον τοίχο μεσημέρι, τον σκοτεινό όγκο του βουνού, το μπλε της ώρας που χάνεται το τελευταίο φως. Ανοίγματα φωτεινά στον κόσμο έξω, από παράθυρα εσωτερικά, με αφετηρία το παιδικό μου δωμάτιο”.

Ήρα Παπαποστόλου Κριτικός & Ιστορikός Τεχνης

Whether it’s with oils or acrylics and temperas, the surfaces in Katerina Aslanidou’s works are arranged in balance of depth and subject. The entire composition, organized within the same level in an orderly and geometric fashion, offers the impression of an inviolable balance. Geometric shapes become the dominant medium for rendering interior spaces while the effort of human figures or nature to blend in, transforms them into symbols.

The arrangement of space and figures offers an image of order and internal rhythm where geometry and earth tones coexist. The result suggests sense but also sensibility, intellectual processing but also emotion.

Figures become more and more minimal-symbolic, while, at times, they become one with their surroundings. A flower, invades the geometry as does all life that contrasts with the austerity of an architectural structure. A pregnant woman, bearer of a new life, breaks the silence of the buildings. It all comes together in an atmosphere that is at the same time realistic and dreamy and works stand out for their subtle total scale and their stern structure. At this point a paradox emerges; the viewer cannot tell if the figures are in an interior or an exterior space and –therefore- where real life unfolds. A window, a wall, a sky, a plant –multiple and different levels, all in one frame, resembling a riddle that we have to solve, a labyrinth that we need to work our way out of. In the end, the interior space seems to be describing what is happening in our own souls and the external what we would wish is happening.

Influenced by contemporary European art and with references to the works of our own Moralis, Katerina Aslanidou forms her very own language and style, with love for the humans and the nature around them. In her own words: “It all started (while painting) inside my childhood room, where I begun to unfold space in an absolute manner; the open and closed doors, the light and the harsh shadows on the white walls and in-between them, a living figure standing in the familiar space once again, sometimes as a statue, sometimes as a shadow, sometimes curvy, bearing life. I wanted to translate the space into earthly geometry, into shallow levels with warm colours, white and grey that, when seen as whole, look like blue or cold purple.

Leaving my childhood room, away from the city, I draw the horizon line, the shadow of the flower on a wall at noon, the dark volume of the mountain, the blue of the last moments before daylight fades. Light openings to the world outside from windows internal, starting from my childhood room.”

Ira Papapostolou, Art critic and historian
Translated by Maria Papagianni

12218247_795701083908717_814408340_o